🗡️ นักดาบ

นักดาบสืบสายจาก วีรชนบ้านบางระจัน — ชาวบ้านในตำนานช่วงปี พ.ศ. 2309–2310 ที่ต้านทัพพม่าได้ถึงเจ็ดครั้งก่อนกรุงศรีอยุธยาแตก พวกเขาไม่ใช่ทหารฝึกหัด ไม่ใช่ทหารรักษาวัง — เป็นชาวนา ช่างตีเหล็ก พรานป่า และคนปลูกข้าวที่หยิบดาบเท่าที่ตีเองหรือเก็บมาได้ ลุกขึ้นยืนต่อหน้ากองทัพอาชีพ จุดแข็งคือ หัวใจ เหนือการฝึกฝน การด้นสดเหนือยุทธศาสตร์ และการต่อต้านในนามชุมชนเหนือชื่อเสียงส่วนตัว

นี่คือภาษาภาพคนละขั้วกับกองดาบหลวงที่ขัดเงา — สุนทรียะของบางระจันคือ หยาบ ติดดิน และเป็นมนุษย์ ไม่มีทองเหลืองเปล่งประกาย ไม่มีตราเครื่องวิจิตร ทุกชิ้นส่วนของอุปกรณ์ดูเหมือนถูกตีในหมู่บ้าน สวมใส่จนเก่า และได้มาด้วยมือ

• ผ้าขาวม้าคาดเอว / คาดศีรษะ — ผ้าฝ้ายลายตารางของชาวนาและกรรมกรไทย ผูกเป็นผ้าคาดศีรษะที่หน้าผากและขมวดปมข้างศีรษะ จุดสังเกตที่ชัดเจนที่สุดของนักรบบางระจัน ดูออกทันทีว่าไม่ใช่ทหาร
• เสื้อแขนกุด / ไม่สวมเสื้อ — ผ้าฝ้ายดิบหรือคราม สีซีดจาง เห็นชัดว่าผ่านการใช้งานหนัก ขอบยุ่ย สีย้อมไม่สม่ำเสมอ ผ้าปะ ทรงตัวเตี้ยล่ำ ไม่ใช่ทรงวีรบุรุษ
• กางเกงขาก๊วย — กางเกงผ้าฝ้ายขากว้าง ม้วนพับใต้เข่า ผูกเอวด้วยเชือกหยาบ เครื่องแต่งกายชาวบ้านที่นำมาใช้ในสนามรบ
• หนังสัตว์ / ไม้ไผ่ (Scavenged Armor) — ถ้ามีเกราะเลย ก็เป็นของชั่วคราว แถบหนังวัวฟอกผูกข้ามลำตัว หรือไม้ไผ่สานเป็นแผ่นป้องกันอก ไม่มียูนิฟอร์ม ไม่มีชุดเข้ากัน ทุกชิ้นเหมือนมาจากคนละแหล่ง
• เท้าเปล่า / รองเท้าฟาง — ไม่มีรองเท้าบู๊ต แค่จุดนี้จุดเดียวก็เปลี่ยนภาพจากนักรบเป็นชาวบ้าน
• Sak Yant (สักยันต์) — รอยสักหนาเห็นชัดที่หน้าอกและต้นแขน นักรบบางระจันมีบันทึกว่าขอพรคุ้มครองจากพระก่อนออกรบ ลายยันต์หยาบและหนา ทำเร็ว ไม่ใช่ลายประณีตของช่างสักหลวง

• ดาบสั้นทำมือ — ดาบสั้นใบหนา ด้ามไม้ไม่เก็บผิว พันด้วยเชือกหรือแถบหนัง หรือดาบยาวน้ำหนักเหมือนมีดอีโต้ที่ยังเห็นรอยค้อนตีบนหน้าใบดาบ ตีในหมู่บ้านจริง ๆ
• ง้าว / หอก (halberd-spear) — ตัวเลือกรอง ผู้ป้องกันบางระจันถูกพรรณนาว่าใช้ง้ามด้ามยาว ตีขึ้นด้วยการหลอมระฆังวัดเมื่อโลหะหมด
• ไม่มีลวดลายบนอาวุธ — ใบดาบเป็นเหล็กดิบหรือเหล็กหยาบ ใช้งานได้แต่ไม่สวยงาม นี่คือความต่างที่ตัดกันกับดาบฟ้าฟื้นในตำนานที่นักดาบอาจจะค้นพบในอนาคต ระยะห่างระหว่างดาบหมู่บ้านกับดาบในตำนานต้องรู้สึกห่างไกล

• ผ้าขาวม้าลาย (plaid cloth geometry) — ลายตารางทอปรากฏเป็นพื้นผิวจาง ๆ บน UI การ์ดของคลาส และเป็นลายผ้าหลักบนผ้าคาดศีรษะ
• หยดเลือดบนดิน / รอยไฟ (Blood on earth / fire marks) — เรื่องของบางระจันเป็นโศกนาฏกรรมโดยพื้นฐาน เอฟเฟกต์ภาพของการโจมตีหนักทิ้งรอยดินไหม้หรือรอยเปลวไฟชั่วครู่ ระลึกถึงเตาตีเหล็กในหมู่บ้านและการเผากรุงศรี
• เสียงตีทั่ง (anvil ring) — บันทึก sound design เสียงโจมตีต้องเป็นเสียงโลหะหยาบกระทบ ไม่ใช่เสียงใสของดาบขัดเงา
• ศาลเจ้าพ่อ (spirit shrine) — ไอคอนศาลเจ้าพ่อสีแดงเล็ก ๆ เป็นองค์ประกอบ UI นักรบบางระจันสวดศาลเจ้าพ่อท้องถิ่นเพื่อขอพรคุ้มครอง สามารถปรากฏเป็นสัญลักษณ์ของคลาส

• Idle: น้ำหนักลงขาข้างเดียว ดาบหลวมห้อยอยู่ข้างตัวหรือพาดบ่า — ท่าทางของคนที่ทั้งทำนาและรบ ไม่ใช่ทหารรักษาวังที่ฝึกมา มีกลอกตามองซ้ายขวาเป็นครั้งคราว เหมือนชาวบ้านระวังภัย
• Attack: ทรงพลังแต่ไม่ขัด — ฟันกว้างใช้น้ำหนักทั้งตัว ไม่ใช่เทคนิคสำนักดาบ ความดุดันเหนือความสง่างาม นักรบบางระจันชนะด้วยความกล้าและความรู้พื้นที่ ไม่ใช่ฝีมือดวลดาบ
• Critical Hit: แสงสีขาวจากยันต์วาบขึ้นทั่วหน้าอก — พรของบรรพชนเปิดใช้งาน — ก่อนที่ดาบฟันลงตรงจากบนลงล่างเพียงหนเดียวอย่างทำลายล้าง
• Taking heavy damage: หยุดเจ็บปวดชั่วครู่ จากนั้นยืนนิ่ง เรื่องของบางระจันคือเรื่องของความอดทนต่อความเป็นไปไม่ได้ จังหวะ "ลุกขึ้นใหม่" ต้องรู้สึกถึงการแลกมา

ไม่ได้เกิดมาเป็นทหาร ไม่ได้ผ่านการฝึกในค่ายหลวง — แต่เมื่อศัตรูมาถึงหน้าบ้าน นักดาบยกดาบที่ตีเองจากเตาหลอมกลางหมู่บ้าน ผ้าขาวม้าคาดหัว ยันต์ที่วาดโดยพระในวัดร้างเป็นเกราะ พวกเขาไม่ต่างกับวีรชนบางระจันที่เคยยืนหยัดก่อนกรุงแตก — สามัญชนผู้ไม่ยอมก้มหัว

แรงบันดาลใจตรงจาก วีรชนบางระจัน ที่ยืนหยัดสู้ทัพพม่าได้ 7 ครั้ง ก่อนกรุงแตกในปี พ.ศ. 2310 — ยิ่งสู้ยิ่งฮึด ระหว่างอยู่ในการต่อสู้ นักดาบสะสม "หยัดสู้" ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกไม่กี่วินาที (สูงสุด 7 ชั้น) แต่ละชั้นเพิ่มทั้ง ATK และ DEF — เป็นบัฟติดตัวล้วน ๆ ไม่ต้องรอโดนตีก่อน

"ไม่มีดาบประดับ ไม่มีชุดเกราะ — มีแต่หัวใจที่ไม่ยอมแพ้"

สามท่าบุกจากเพลงดาบไทยโบราณ — ปะทะเดี่ยว (ช้างประสานงา) · กวาดแนว (ย่างสามขุม) · คอมโบสามชั้น (คุมไตรภพ) · ทั้งสามเป็นสกิลโจมตี กิน MP และมีคูลดาวน์ (ลดด้วย CDR) ดาเมจคิดจาก ATK ตามสูตรใน index

🔒 MaxMP = ค่า MP ในตาราง CORE STATS ด้านล่าง (60→132) · ดาเมจ = Coefficient × effective ATK (base + อาวุธ ตาม convention หน้า monster/weapon) · ค่า MP/คูลดาวน์ปรับได้ตอน balance test

อิงจาก ช้างประสานงา ไม้ครูสายโคราช — พุ่งสั้น ๆ เข้าใส่แล้วฟันรวบหนักครั้งเดียว เหมาะปิดเป้าหมายเดี่ยว

อิงจาก ย่างสามขุม สเตปสามจุด (แกนของมวยไชยาด้วย) — ใช้เชิงรุก: พุ่งทะยานเป็นสามจังหวะ ฟันที่จุดหมุนทั้งสามจุด โดนศัตรูทุกตัวตามแนวพุ่ง (multi-hit ทะลุแนว)

อิงจาก ท่าคุมไตรภพ ของวิชาดาบอาทมาฏ — พลิกเป็นเชิงรุก: ฟันสามชั้นต่อเนื่อง สูง (สวรรค์) → กลาง (มนุษย์) → ต่ำ (นรก) แล้วปิดท้ายด้วยฟันหนัก ดาเมจรวมสูงสุดในชุดสกิลนักดาบ

ออร่าฮึดที่ไต่ขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างสู้ — ละอองสีเหล็ก–ส้มไฟสะสมเป็นชั้น (สูงสุด 7) วาบสว่างขึ้นทีละขั้น เป็นบัฟติดตัวที่เปล่งแรงขึ้นตามการต่อสู้

• 📜 อ้างอิง: เตาตีเหล็กบางระจัน + สักยันต์ที่พระปลุกเสก — "ยิ่งสู้นาน ยิ่งลุกโชน"
• ⚙️ กลไก: บัฟไต่ขึ้นในคอมแบต → +ATK% และ +DEF% ต่อชั้น (always-on) = ออร่าเหล็ก–ส้มไฟ (ParticleEmitter)

ดาบสองวงสีเหล็กกวาดเข้าหากันบรรจบที่จุดเดียวพร้อมพุ่งเข้า — แฟลชปะทะคู่ + ฝุ่นดิน เงางาช้างจาง ๆ

• 📜 อ้างอิง: ช้างประสานงา ไม้ครูสายโคราช — งาช้างประกบเป็นหนึ่ง
• ⚙️ กลไก: ฟันรวบพุ่งสั้น (gap-close) + stun สั้น = steel slash-streak (Trail)

วงฟันเหล็กสามจังหวะตามแนวพุ่ง + afterimage เหล็กไล่ตามจุดหมุนสามจุด + ประกายปะทะเป็นแนว

• 📜 อ้างอิง: ย่างสามขุม สเตปสามจุด (แกนของมวยไชยา) — ใช้เชิงรุก
• ⚙️ กลไก: พุ่งฟัน 3 จังหวะ ทะลุแนว โดนหลายเป้า = steel slash-streak สามเส้น (Trail)

ฟันสามชั้นสูง/กลาง/ต่ำต่อเนื่อง + ยันต์สามเหลี่ยม "ไตรภพ" วาบตามจังหวะ + แฟลชหนักตอนฟันปิดท้าย

• 📜 อ้างอิง: คุมไตรภพ วิชาดาบอาทมาฏ — สามภพ สวรรค์/มนุษย์/นรก ใช้เชิงรุก
• ⚙️ กลไก: คอมโบ 3 ชั้น → finisher หนัก = energy slash-lattice สามชั้น (Beam/Trail)

วงยันต์ที่ปรากฏใต้เท้า/หน้าตัวละครตอนเปิดสกิล — top-down decal sprite (Roblox Decal/Texture) หนึ่งวงต่อสกิล ลายต่างกันตามธีมของแต่ละท่า · ท่าโจมตี physical แบบพุ่งฟันอย่าง ท่าช้างประสานงา (a1) ตั้งใจ ไม่มีวงแหวน เพราะเป็นการพุ่งเข้าหาเป้าหมาย ไม่ได้ยืนร่าย

นักดาบเน้น stat path STR → AGI → DEX — striker physical DPS ที่สมดุล ไม่กิน HP หนักเท่านักชก แต่ AGI/DEX สูงเพื่อ crit + reaction DEX เป็น stat เฉพาะของสายดาบ (crit chance / weapon proc rate) เลื่อนเป็น นักรบกรุงศรีอยุธยา ที่ Lv 20

ภาพต้นแบบของนักดาบถ่ายทอดสุนทรียะ วีรชนบางระจัน — ผ้าขาวม้าคาดศีรษะ เสื้อแขนกุดเก่า กางเกงขาก๊วยสีคราม หนังสัตว์หรือไม้ไผ่สานเป็นเกราะชั่วคราว เท้าเปล่าหรือรองเท้าฟาง สักยันต์หยาบ ๆ ที่หน้าอกและต้นแขน ดาบทำมือใบหนาที่ยังเห็นรอยค้อนตี ทุกองค์ประกอบบอกว่าตัวละครนี้คือ นักรบชาวบ้าน ไม่ใช่ทหารฝึกหัด — สามัญชนผู้หยิบดาบเท่าที่ตีเองหรือเก็บมาได้ ลุกขึ้นยืนต่อหน้ากองทัพอาชีพ